blog

brave heart

Dit is Brave Heart, mijn lieveling onder de zwerfkatten die hier in het bos leven. Het zijn allen jaarlingen, de jongen van een moeder die hier – zoals wel vaker – gedumpt werd.

Hij en zijn broers en zus – ondertussen op mijn verzoek door de gemeente geneutraliseerd – leven een wild leven. Zalig om te zien. Buiten hen te eten geven kan ik hen eigenlijk weinig plezier doen.

Ik ben iemand die bromvliegen, hommels, muggen en dies meer van het vensterglas plukt en ze hun vrijheid teruggeeft. Beeld je aldus de dag in dat Brave Heart met een gebroken poot naar de eetplek pikkelde. Ik was ondersteboven. Wist niet wat ik moest doen. Moet ik die nu vangen en naar de dokter brengen? Moet ik mij dit niet aantrekken? De natuur zijn gang laten gaan? Ik zweer het u, ik heb daarover gepiekerd. Mijn slaap voor gelaten.
Om dan te beslissen : ik laat het zijn.
Ik ga geen energie steken in het stresseren en vangen van dit dier. Laat de natuur zijn gang gaan.

Wel, ik kan niet spreken voor Brave Heart (hij pikkelt ondertussen al iets behendiger), maar ik heb alleszins een les geleerd in loslaten. Ik heb durven loslaten.
En eerlijk gezegd, ik moet het nog altijd een plaats geven.

Lang leve Brave Heart.❤️

max

je kan maar krijgen wat je zelf geeft

schilderij van joke bleys

Max was een gekneusde ziel toen ik hem in het asiel vond. Hij was 8 jaar, mismeesterd, verwaarloosd, vol kale plekken, 10 kilo te mager, kromp ineen als mijn arm boven schouderhoogte ging.

Max kende God noch gebod, amper zijn eigen naam. Beet mij als ik hem aaide, knapte naar mijn vrienden als ze te dicht kwamen. Maar iets in hem had diep in mij weerklank gevonden.

Ik had er mijn handen mee vol. Overvol.
En ik hield vol, met liefde en geduld.
Soms met wanhoop.
Het beterde zienderogen maar … ik slaagde er niet in zijn vertrouwen echt te winnen. Dus besloot ik met hem naar Lapland te gaan. We maakten er trektochten, sliepen samen in de tent, zwommen in de meren, 40 dagen lang. En we groeiden naar elkaar toe tot …

… hij op een dag achter een rendier wegschoot. Ik riep, ik brulde, het was niks gekort. Max was weg, de onmetelijkheid van Lapland in. Ik was hem kwijt.
Onwezenlijk wandelde ik terug naar de kampplaats. En vreemd genoeg viel er daar een soort berusting over me. Max had na jaren van knechting en het proeven van de vrijheid voor dat laatste gekozen. Ik kon het zelfs aanvaarden, wie weet had ik in zijn plaats wel hetzelfde gedaan. Met de duisternis kwam die avond ook de droefheid.

Rond middernacht, het kampvuur doofde langzaam uit, kraakte een tak in de verte. En nog een, dichterbij nu. Een hijgend geritsel naderde en in het flikkerend schijnsel van het vuur zeeg Max uitgeput neer. En toen wist ik : Max en ik, wij hebben een verbond. Hij dronk een halve emmer water en sliep een nacht, een dag en nog een nacht.

Dag op dag is het 2 jaar geleden dat ik hem heb moeten laten gaan. Na 7 prachtige jaren samen, na ontelbare avonturen was het op.
In de avonduren sliep hij vredig in, de ruigerd.

wabi-sabi

Wabi-Sabi is een Japanse levensvisie die vrij vertaald betekent : de schoonheid van imperfectie en soberheid. Je zou kunnen zeggen dat Wabi ruimte is en Sabi tijd.

Wabi-Sabi draait rond het accepteren van het vergankelijke, het verweerde, het eenvoudige. Of hoe de tand des tijds nog meer waarde kan toevoegen. En hoe wij daar het mooie van kunnen inzien.

Wabi-Sabi, eentje om te koesteren in wat weldra ‘het nieuwe normaal’ wordt.

de kleine ronny

Mag ik u voorstellen aan mijn vriend, de Kleine Ronny?
Sinds 7 jaar mijn toeverlaat voor al uw Yin en Yang, mijn trouwe assistent in de energetische coachings.
Ronny is niet de eerste die …
sorry momentje …

Ja Ronny, wat is er?
– Zwzwzwzw
– Nu?
– Zwzwzwzw!
– Jaja.
– Zwzwzw!!
– Ok, ik zal het …
– ZWZW!!
– Jaja, ik zal t zeggen.

Ja … dus de Kleine Ronny zegt dat ik moet zeggen dat hij gezegd heeft dat die Yin en Yang allemaal een kwestie van balans is.

-Goed zo?
– Zw!!

Voila, de Kleine Ronny dus. Goud waard die kerel. 

zwaluw

zwaluw

Ooit woonde ik een tijdje in de Spaanse Pyreneeën. Het was herfst en de zwaluwen stonden op het punt verder naar het zuiden te trekken. Een van hen had een gebroken vleugel, een vogel voor de kat, en katten waren er. Ik nam hem onder mijn hoede, genezen kon ik niet.

Als ik hem op mijn vinger zette kwamen de anderen hem in hun vlucht voederen. Ze bleven talmen, wilden niet vertrekken zonder hun makker.
Tot de dag dat een kat hem alsnog te pakken kreeg. Die dag zijn de zwaluwen vertrokken, verder naar het zuiden.

Wat moet zijn, zal zijn.
Maar tot dan, kunnen wij er zijn.
Waar nodig.
Zolang als nodig.